Kırmızı boyalı yelken direğinin parçasına tutunmuş bir adam, sahile vuran bir dalga ile plaj kumsalına savruldu. 
Yürüdü, kapısında nargile kabartması olan taş kemerli binadan içeriye girdi. Tam karşıda koltuğunda oturan kahvehane sahibi, genç adamın bu şehirden olmadığını ilk bakışta anlamıştı. 

Denizin dalgaları şırıl şırıl Barabut Sahili’ne vururken evlerde gaz lambaları yanmış, oyundan evlerine dönen çocukların cıvıltıları her yanı sarmıştı. Ateşte nar gibi kızarmış balıkların nefis kokuları ile yandaki evin penceresinden dışarıya yansıyan sazın, cümbüşün sihirli nağmeleri birbirine karışmıştı.

Aradan geçen 50 sene sonra bu kasabaya tekrar geri döndüğünde bu şehir için özlemlerini, umutlarını yitirmiş bir adam vardı şimdi. Tüm sahillerinden yol geçmiş, güzelim yalıları, koyları, sahildeki direkli evleri yıkılmış, tpkı bu kasaba gibi çaresiz, bitkin, kimsesiz...

Bu kasaba öyle bir yer ki; Vaktiyle rüyalar ülkesinde gibi yaşadığımız o eşsiz hayatların zaman sonra bir bumerang gibi dönüp tekrar yüreğimize saplanan hüzünler yumağında başka bir şey değilmiş.