Düşerken bir el tuttu, çekti yukarı sandım ama göründüğü gibi değilmiş. Aslında düşenin elini tutuvermişim, birlikte çıkmışız, karanlıktan aydınlığa. Şimdi yüküm çok daha ağır; düşersem düşecek düşerse düşeceğim.

Kaçarken sağa sola devirdiğim ayak izlerim geride bıraktığım özlemlerimle dolacak şimdi.

Şimdi kapat gözlerini ve seni bekleyen yeni hayatın en masum nefesini çek içine ama o nefesi ne olur bu hayata dönüp bırakma.

Ben senin yokluk içinde var olduğun bir masalındım, herkeste biraz ama en çok da sende yoktum.

Gözler görmemeye yemin ettirilmiş gibi bağlanınca var ile yok arasında çok da bir fark kalmıyor görsel olarak. Bu yüzden hiçbir şey var, her şey de yokmuş gibi gelebiliyor 

Yası tutulmuş bir insan geri dönebilmiş olsa yine aynı şekilde sevilebilir mi 

Merhametsizliktir bağışlama da bağışlanmak da. Özgür bırakılmıyor suçuna hapsediliyorsun bağışladığında. Bundan daha utanç verici bir merhamet olamaz.” 

Keyif aldığımız cümleler kulak memesine sürtünürken kulaklarımız da zevk alır mı? 

Tanımadığım insanlar, tanımadığım bir suç yüzünden beni cezalandırarak tanımadıkları bir suçun esiri oluyorlardı.