Özel birey yetiştirmek, onu toplumda kabul gören bir birey hâline getirmek hiç kolay değil.

Benim seçtiğim yol zordu. Bu zorlukları aşabilmek için çok emek verdim, çok gözyaşı döktüm, çok sabır gösterdim. Eksik kaldığım anlar oldu, depresif süreçler yaşadım. Ama pes etmedim.

Bir hedefim vardı: “Kızım, toplumun bir parçası olacak ve görünür olacak.”

Fakat bunun ilk şartı, önce benim kabullenmemdi. Doğduğu andan itibaren “neden, niçin” diye başlayan sorular gelmedi aklıma; sadece onun hayata tutunmasını istedim. Benim nasibime düşeni büyütmekten başka bir yolum yoktu.

İlk bakışta iyi gibi görünenin içinde gerçek iyilik var mı, bilemeyiz.

Yine iyi gibi görünenin içinde saf bir kötülük mü var, onu da bilemeyiz.

Kızım bana çok şey öğretti. Kızıma teşekkür ederim.

İyi ki varsın…

İyi ki benim kızımsın…