Bu romanı bitirdiğinizde elinizde bir hikâye değil, bir iz kalıyor.
Enver Türkmen, Köy Enstitülerinin idealist damarını yalnızca tarihsel bir arka plan olarak kullanmıyor; o ruhu karakterlerinin içine yerleştiriyor. Aydın Öğretmen bir kahraman değil, bir inanç biçimi olarak karşımıza çıkıyor. Yoksulluğun, kaybın ve suskunluğun içinden geçen bir idealizm bu.
Yazarın dili sakin ama derin. Duyguyu büyütmüyor, taşırmıyor; okurun içine bırakıyor.
Bu kitap, yüksek sesli bir dram değil.
Sessiz ama kalıcı bir vicdan.
Yazarın kalemi, taşrayı anlatırken insanın iç coğrafyasını yazıyor.
Şaziye Bozkaya -Eğitimci